شب که شد، من صدا کردم

این آئینه را

روبرو  اِستاد و خاموش ماند

چشم در چشم و عرق کرده، هر دو بی پاسخ.

ناگهان ضجه ای سر داد و

با دو دستش

آن نقاب تیرگی ها را زِِِِ رخ بر کند

آه ای آئینه آه

گریه ام می گیرد

من همانم ، من منم، دیوانه ای دل خوش

سر به هوا و

آه ه ه ه ، دوست کُش

یا که شاید کوته فکر

گریه ام می گیرد

آه ای آئینه آه

بس کن

که خجل گشته ام و

از رخ خود بیزارم

چه قصه ها را غُصه کردی بس عبس

چه مهرها را کین و زخم دل

سر سرایی ساختی در قلب او

اما چه سود

با کلنگِ پوچّ فکری

خانه را ویرانه کردی عاقبت

آه ای آئینه آه

تو ملامت می کنی یا که منم

نیست باد و نیست بود بیش و کمم.

                                                                                      برای (ح) و (و) و ...

                                                                                         معراج امانی